Ne mesaj veriyoruz

Y kuşağı dönemi ile gelen, teknolojinin de desteğiyle günden güne sosyalleşiyoruz. Güne facebook, instgram, pinterest, twitter vb mekanlara şöyle bir gözatmadan, "like"larımızı yapmadan başlayanlarımızın durumunu garipser olduk.

Neler yapıyoruz buralarda diye baktığımda herkesin bir kendini ifade şekli var.
Sevimli çocuk- hayvan fotoları, tatil-seyahat paylaşımları, hobiler, aksesuarlardan tutun da  sosyal mesajlardan, yardım mesajlarına kadar saymakla bitmez...

Meğer herşeyimizi ortada yaşamaya dünden hazırmışız. Paylaşmak güzel de nereye kadar, herşeyi mi paylaşalım?

Bu konuya niye takılıyorum derseniz, köyden indim şehre kezbanlığında "bu da kocamın yatında rüzgara karşı yellenirken" ya da "asansörde ben, nasılımmmm" veya "bakın ben içki içebiliyorum, bu şişe, bu da bardak, bu da diğer şişe" tarzında yayınlar.
Kabul ediyorum bazen saçma ama eğlenceli olabiliyorlar, işin içinde yaratıcılık varsa.  Bir bakın kendinize, bunlardan birini sitesine koymamış olan var mı?

Boş işler yapmaya ne çok vaktimiz var, gel icat yap desem çok yoğun ve yorgunuz ama....
Daha fazla mı tatmin oluyoruz birileri ile paylaşınca, beğenilince?  Koy iki güzel manzara da gözüm gönlüm mü açılsın bari en azından, ayak görmekten gına geldi!

Ayrıca "ya paylaşamadığımız yalnızlıklar ne olacak?" deeermişim  :)

Güzel insanlar buluşuyor

Rahmetli Erdal Tosun ile Safranbolu gezimiz sırasında yollarımız kesişmişti. Nur içinde yatsın.

Anladın mı

Son günlerde çok fazla dikkatimi çekmeye başladı. Algıda seçicilik mi bilmiyorum ama, çok sık "anladın mı" diyor insanlar birbirlerine birşey anlatırken. Kendinden mi karşısındakinden mi şüphesi var ki sorup duruyor "anladın mı" diye.
Bir ara "hayret bişey" çok modaydı, şimdi de bu anladın mı? Her cümlenin sonuna ekliyorlar "anladın mı". Size de garip gelmiyor mu anladın mı?
Gördüğüm kadarıyla kimse kimseyi dinlemiyor ki anlasın, anladın mı, sadece konuşmak istiyor anladın mı.
Hala öküzüm anladın mı.

 

* Yiğit Özgür'e selamlar

Boğaz manzarası her derde deva

Atlı köşkte ne maceralar yaşanmıştır kimbilir...

İyi ve güzel insanlar...çok yaşasınlar :)

Çok garip insanlar tanıdım şu son bir iki yılda. O kadar saygısız ve insanlıktan uzaklardı ki anlatsam roman ya da korku-psikolojik gerilim filmi bile olur. Artık hayatımda olmadıkları için çooook şanslıyım ve yine de iyi ki tanımışım onları diyorum. Onlar sayesinde iyi insanların değerini daha çok bilmem gerektiğini anladım. Onlar iyi benim yanımdalar. Akıllı, duyarlı ve insan gibi insanlar. Çok şanslıyım çooook (maşallah :) )

Sev seni seveni

İnsan kendini sevmek için, ötekini sevmek zorundadır.
Bir diğeri için çabalamak, mutlu görmek, kendini iyi hissettirir insana...bundan tatmin olmayacak ruh var mıdır? Galiba bunu keşfedemeyenler aslında ruhen ölü gibiler, yazık.

Sevilmeyen, sevgi görmemiş bir çocuktan başkasını sevmesini bekleyemezsiniz.
Hem etrafındakilere mutluluklarını önemsemeyecek ama kendisi "çok mutlu" olacak, yok böyle bir örnek; literatürlere göre bu kişiler genelde tatminsiz ve herşeyden şikayetçi olup, sorumluluğu da başka şeylere yüklemekte usta olurlarmış.

Tüm güzel bakanlara güzellikler ve bütün narsist ve ruhu eksik kalanlara, acil şifalar dilerim.

Projemi çalmışlarrrrr

Duydunuz mu, Venezuela'da memurlar haftada 2 gün çalışıp aynı maaşı alacaklarmış!
İşte beklenen haber. Kim çalışmak istiyor ki zaten. Uzun zaman önce farketmiştim, bir yerlerde yanlışlık var diye, insanoğlu mağaradan plazaya ne ara geçti anlamadım, bu kadar saat çalışmak da neyin nesi diye...Dünya da yavaş yavaş uyanıyor.
Dolayısıyla bana düşen Venezuela kökenlerime geri dönmek. Yarın ilk iş muhtara gidiyorum. Fotoğrafımı göstermem yeterli olur umarım :)

(Not: Venezuela'nın bu kararı almasının arkasında maalesef kuraklık gibi çok ciddi bir sorun var, işin doğrusu, hala uyuyanlara duyrulur) 

Herkes köşelerine bakiiim

"En çok güvendiğin insanların, bir yanılgıdan ibaret olduğunu anlayınca köşene çekilirsin."
demiş Charles Bukowski.
Güzel demiş demesine de öyle köşede oturup kalmak yok herhalde, herşey bir tecrübe sonuçta.

Ve güvenip yanılmayacağın insanları bulduğunda (ki öyle insanlar var, yok demeyin lütfen, bozuşuruz) kıymetini bilmen için acı ama güzel bir ders alana.
Önemli olan konuyu kavraman, fazla vakit kaybetmeden, yıpranmadan "kendilerine güzel" bu insanlara güle güle demen.
Sonra bir de bakmışsın yenilenip, küllerinden doğmuşsun. Hem de ışıklar saçarak...
Merak etmeyin, o ışığa gönüllü gelecek ve kalacak pervane çok. En azından benim için öyle, çünkü evrenden torpilim var ;)

Sen sandığım şey belki benim yüreğimdi

Güzellikler için çok teşekkür ederim.