İnsan denen sosyal kelebek

Neden, birbirimize yetmiyoruz da başka dünyalara, anlık dahi olsa, dalmak istiyoruz?

Geçen akşam evde ailemle televizyonun karşısında otururken, annem şöyle dedi “ bana da bir bilgisayar alın da birbirimizle orada sohbet edelim bari”. Dikkatimizi çekmeye çalışıyordu, haklıydı da, çünkü diğer 3 kişi elimizde telefon-tablet, kendi dünyalarımıza dalmış, onu unutmuştuk.

Bu durumun benzerleri her yerde görülüyor ve normalmiş gibi kanıksadık artık.

Önceden 2-3 arkadaş bir yerlere gider sohbet ederdik ya…şimdi biz ve sosyal ağlardakiler hep birlikte takılıyoruz. Ben de bunu yapanlardan biri olarak nedenini bilmiyorum. Ama ben en azından bir bakıp hemen kapatıyorum, eğer kabahatimi hafifletirse. Merak ettiğim, özelikle o an öğrenmem gereken bir şey yoksa da açmıyorum. Yanımdakilerin 2. planda kalmış hissetmesini istemiyorum. Ama bazıları sürekli elde telefon, bir de bildirim sesleri açıksa daha fena, seninle mi değil mi, kafa nerede, belli değil. Ee o zaman benle buluşmasaydın kardeşim, saksı değilim ben, git o arkadaşlarınla görüş dimi.

İletişim kurmak için ille sosyal ağdan mı ulaşmalı annem bana, söyleyin haksız mı?